Religia, religijność i duchowość jako zasoby osobowe i kapitał społeczny w pedagogice społecznej/pracy socjalnej

Problematyka religii, religijności i duchowości została ukazana w naukowej, interdyscyplinarnej
perspektywie jako podstawowy wymiar zasobów jednostki i kapitał społeczny współczesnego społeczeństwa.
Zarówno wyzwania indywidualne człowieka związane z kształtowaniem jego własnej biografii, dążeniem do
samorealizacji i samostanowienia oraz społeczne pola napięć w ciągle zmieniających się kontekstach społeczno-

23
 Janusz Surzykiewicz

-kulturowych, stanowią jeden z podstawowych wymiarów uzasadnionego naukowo przedmiotu refleksji
i działania pedagogiki społecznej oraz pracy socjalnej w ramach tzw. „pomocy duchowej”. Rozumienie tego
podejścia teoretycznego i praktycznego, jego zasadność i profesjonalność znajduje swoje uzasadnienie zarówno
w antropologii filozoficznej, jak i w naukach społecznych oraz medycznych. Kategoria potrzeb jednostki, ze
szczególnym uwzględnieniem potrzeb duchowo-religijnych w promocji zdrowia, w wyborze i realizacji kariery
zawodowej, jak i tzw. duchowości miejsca pracy oraz paradygmat kapitału społeczno-moralnego, są tu
wyznacznikami teoriotwórczego i profesjonalnego oddziaływania w ramach pedagogiki społecznej i pracy
socjalnej.