Pełny tekst jest dostępny w PDF.
Dla tego archiwalnego rekordu nie udało się odtworzyć zweryfikowanego streszczenia do warstwy HTML. Pełny tekst pozostaje dostępny w PDF.
A Future Security. Agenda for Europe. (1996). Stokholm.
Archer, M. S. (2013). Człowieczeństwo: problem sprawstwa. Kraków.
Augustyniak, K., Piotrowski, A. (2011). Edukacja dla bezpieczeństwa. Cywilizacyjne problemy
bezpieczeństwa. Poznań.
Bauman, Z. (2000). Globalizacja. I co z tego dla ludzi wynika. Warszawa.
Bauman, Z. (2007). Płynne czasy. Życie w epoce niewinności. Warszawa.
Bauman, Z. (2000). Ponowoczesność jako źródło cierpień. Warszawa.
Bauman, Z. (2007). Społeczeństwo w stanie oblężenia. Warszawa 2007.
Baudrillard, J. (2006). Społeczeństwo konsumpcyjne, jego mity i struktury. Warszawa.
Brynson, S. (1996). Virtual Reality in Scientific Visualisation. Communications of the ACM,
t. 39, No. 5.
Burdea, C.G., Coiffet P. (2003). Virtual Reality Technology. Hoboken.
Bourdieau, P. (1990, 2006). Reprodukcja. Elementy teorii systemu nauczania, z J. C. Passero-
nem, Warszawa.
Chojnacki, W. (2014). Barwy i cienie w edukacji dla bezpieczeństwa. W: A. Skrabacz, L. Ko-
narski (red.). Edukacja dla bezpieczeństwa. Warszawa.
Chrobak, S. (2011). Edukacja – wiedza zdolna ukierunkować człowieka w świetle pierwszych
zasad i ostatecznych celów. Forum Pedagogiczne UKSW, 2.
Ciekanowski, Z. (2009). Działania asymetryczne jako źródło zagrożeń bezpieczeństwa. W: Bez-
pieczeństwo i Technika Przeciwpożarnicza / Safety& Fire Technique, 3.
Cieślarczyk, M. (1997) Psychospołeczne i organizacyjne elementy bezpieczeństwa i obronności,
Warszawa.
Cieślarczyk, M. (2000). Społeczeństwa i społeczności na przełomie wieków – od bezpieczeń-
stwa kultury do kultury bezpieczeństwa, referat na XI Ogólnopolski Zjazd Socjologicz-
ny, Rzeszów–Tyczyn.
Ciupiński, A. (2010). Doktrynalne i instytucjonalne przesłanki bezpieczeństwa kooperacyjnego. W:
T. Jemioła, K. Malak (red.). Bezpieczeństwo zewnętrzne Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa.
Czaja, J. (2003). Bezpieczeństwo kulturowe RP. Warszawa.
Czajkowska-Ziobrowska, D., Zduniak, A. (2007). Edukacja dla bezpieczeństwa. Bezpieczna szko-
ła bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych. Poznań.
Drabik, K. (2013). Bezpieczeństwo personalne i strukturalne. Warszawa.
Domański, H. (2009). Społeczeństwa europejskie stratyfikacja i systemy wartości. Warszawa.
Eriksen, T. H. (2003). Tyrania chwili. Szybko i wolno płynący czas w erze informacji. Warszawa.
Filipek, A., Gałek, B. (red.) (2014). Współczesne bezpieczeństwo i kultura bezpieczeństwa, Siedlce.
Fehler, W. (red.) (2002). Współczesne bezpieczeństwo. Toruń.
Gajda, J. (2000). Edukacja zorientowana na XXI wiek. Lublin.
Galar, R. (1997). Ćwierć wieku frustracji. Czy nadzieje na postęp zawodzą na ostatnich latach?
W: J. Reykowski, T. Bielecki (red.). Dylematy współczesnej cywilizacji a natura człowie-
ka, Poznań.
Giddens, A. (1984). The Constitution od Society: Outline of the Theory of Structuration. Berke-
ley–Los Angeles.
Giddens, A. (2012). Nowoczesność i tożsamość. Warszawa.
Goszczyńska, M. (1997). Człowiek wobec zagrożeń. Uwarunkowania oceny i akceptacji ryzyka.
Warszawa.
153
Barbara Wiśniewska-Paź
Górka, M. (2014). Cyberbezpieczeństwo jako podstawa bezpiecznego państwa i społeczeństwa
w XXI wieku. Warszawa.
Hejnicka-Bezwińska, T. (2000). O zmianach w edukacji: konteksty, zagrożenia i możliwości. Byd-
goszcz.
HSC (Komisja Zdrowie i Bezpieczeństwo. Trzeci raport: organizowanie dla bezpieczeństwa. Gru-
pa analityczna ACSNI on Human Factors. HMSO,( 1993) London.
Jankowski, D. (2007). Edukacja wobec zmiany. Toruń.
Karpińska, A. (2003). Edukacyjne problemy czasu globalizacji w dialogu i perspektywie. Białystok.
Korab, K. (red.). (2010). Wirtual. Czy nowy wspaniały świat? Warszawa.
Kozielecki, J. (1987). Koncepcja transgresyjna człowieka. Warszawa.
Kozielecki, J. (2001). Psychotransgresjonizm. Warszawa.
Krasnodębski, M. (2008). Człowiek i paideia. Realistyczne podstawy filozofii wychowania. War-
szawa.
Krąpiec, M. A. (1998). Dzieła: Ja – Człowiek, t. IX, Lublin.
Kuhn, T. S., (1985). Dwa bieguny. Tradycja i nowatorstwo w badaniach naukowych. Warszawa.
Kwieciński, Z. (1995). Socjopatologia edukacji. Olecko.
Kwieciński, Z. (1996). Edukacja wobec wyzwań demokracji. Wystąpienie na otwarcie
II Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego. W: H. Kwiatkowska, Z. Kwieciński (red.).
Demokracja a oświata, kształcenie i wychowanie. Materiały z II Ogólnopolskiego Zjazdu
Pedagogicznego. Toruń.
Kwieciński, Z., Witkowski, L. (red.) (1993). Spory o edukację. Warszawa.
Lee-Chai, A. Y., Bargh, J. A (red.) (2009). Władza. Pokusy i zagrożenia. Gdańsk.
Lombaerts, H. (2002). Edukacja z perspektywy europejskiej. Horyzonty Wychowania, 1(2).
Makselon, J. (red.) (2000). Człowiek przełomu tysiącleci. Kraków.
Malak, K. Typologia bezpieczeństwa. Nowe wyzwania. http://stosunki-miedzynarodowe.pl/
bezpieczenstwo/954-typologia-bezpieczenstwa-nowe-wyzwania.
Mazurkiewicz, G. (red.) (2012). Jakość edukacji. Różnorodne perspektywy. Kraków.
Mersarovic, M., Pestel, E. (1977). Ludzkość w punkcie zwrotnym. Warszawa.
Nauczanie i uczenie się. Na drodze do uczącego się społeczeństwa. (1997). Warszawa: wyd. Ko-
misja Europejska.
Michałowska, G. (1997). Bezpieczeństwo kulturowe w warunkach globalizacji procesów spo-
łecznych. W: D. B. Bobrow, E. Haliżak, R. Zięba (red.). Bezpieczeństwo narodowe i mię-
dzynarodowe u schyłki XX w. Warszawa.
Olechowski, J. (2010). Kultura i zjawiska dezintegracji i konfliktu. W: A. W. Ziętek (red.). Mię-
dzynarodowe stosunki kulturalne, Warszawa.
Pawłowski, J., Ciupiński, A. (red.) (2002). Umiędzynarodowiony konflikt wewnętrzny. Warszawa.
Pieczywok, A. (2012). Edukacja dla bezpieczeństwa wobec zagrożeń i wyzwań współczesności.
Warszawa.
Pieczywok, A. (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa i jej możliwości oddziaływana na różnych
poziomach rzeczywistości społecznej. W: A. Skrabacz, L. Konarski (red.). Edukacja dla
bezpieczeństwa. Warszawa.
Pieczywok, A. (2015). Refleksyjny wgląd w wybrane obszary edukacji dla bezpieczeństwa. W:
A. Pieczywok, K. Loranty (red.). Bezpieczeństwo jako problem edukacyjny. Wrocław.
Pieczywok, A., Loranty, K. (red.) (2015). Bezpieczeństwo jako problem edukacyjny. Wrocław.
Pitgeon, N. F. (1991). Safety Culture and Risik Menagement in Organizaions. Jurnal of Cross –
Curtural Psychology, 22, s. 129–140.
Piwowarski, J. (2015). Fenomen bezpieczeństwa. Kraków.
Plezia, M. (1958). Od Arystotelesa do „Złotej Legendy”. Warszawa.
154
Kultura bezpieczeństwa a edukacja – wzajemne konteksty, relacje i wyzwania
Reykowski, J., Bielecki, T. (red.). (1997). Dylematy współczesnej cywilizacji a natura człowie-
ka. Poznań.
Rumelt, R. P. (2017). Dobra strategia zła strategia. Czym się różnią i jakie to ma znaczenie.
Warszawa.
Rutkowski, C. (1995). Bezpieczeństwo i obronność: strategie – koncepcje – doktryny. Warszawa.
Sadłowska-Wrzesińska, J. (2014). Bezpieczeństwo behawioralne (BBS), społeczna odpowiedzial-
ność biznesu (CSR) i dialog społeczny – współczesne wyzwania bezpieczeństwa pra-
cy. W: R. Knosala (red.). Innowacje w zarządzaniu i inżynierii produkcji. T. II. Opole.
Skinner, B. (1978). Poza wolnością i godnością. Warszawa.
Skrabacz, A., Konarski, L. (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa. Warszawa.
Skrabacz, A., Loranty, K., Konarski, L. (red.). (2015). Edukacja dla bezpieczeństwa. O kształto-
waniu kultury bezpieczeństwa. Warszawa
Szewczyk, W. (2014). Transgresja – czy człowiek potrafi siebie przekraczać? Teologia i Moral-
ność, 2/16.
Sztompka, P. (2002). Socjologia. Analiza społeczeństwa. Kraków.
Sztompka, P. (2016). Kapitał społeczny. Teoria przestrzeni międzyludzkiej. Kraków.
Tinbergen, J., Dollzman, A. J., Ettinger, J. (1978). O nowy ład międzynarodowy. Warszawa.
Jaworska, T., Leppert, R. (red.). (1998). Wprowadzenie do pedagogiki. Wybór tekstów. Kraków.
Wiśniewska-Paź, B. (red.) (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa wobec specyfiki szkolenia grup
dyspozycyjnych. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2015). Edukacja a bezpieczeństwo w różnych wymiarach i kon-
tekstach. Formacje militarne i paramilitarne wobec wyzwań edukacyjnych. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B., Liberacki, M. (red.). (2016). Społeczny i edukacyjny wymiar inicjatyw pro-
obronnych w Polsce – stan obecny i perspektywy. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2018a). Współczesne zagrożenia – bezpieczeństwo – edukacja. Czy-
li jak uczyć społeczeństwo zasad bezpieczeństwa. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2018b). Instytucje edukacyjne – zagrożenia – bezpieczeństwo. Kon-
teksty prawne, społeczne, edukacyjne i zdrowotne. Toruń.
Wiśniewska-Paź B. (2019). Społeczne i edukacyjne konteksty bezpieczeństwa personalnego i struk-
turalnego. Wzajemne relacje, implikacje teoretyczne i wymiary praktyczne”.Toruń.
Wiśniewska-Paź B. (2020), Koncepcja podmiotu relacyjnego M. Archer wobec współczesnych
wyzwań kultury bezpieczeństwa. W: F. Bylok, M. Łapota, K. Rędziński (red.). Społeczeń-
stwo, kultura, wychowanie: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Januszowi Sztum-
skiemu z okazji 90-lecia urodzin. Częstochowa, s. 101–117.
Witkowski, L. (2000). Edukacja i humanistyka. Nowe konteksty humanistyczne dla nowoczesnych
nauczycieli. Warszawa.
Wojnar, I., Kubin J. (1996). Edukacja wobec wyzwań XXI wieku. Warszawa.
Zacher, W. (2003, 2007). Spór o globalizację. Esej o przyszłości świata. Warszawa.
Zalewski, S. (2012). W poszukiwaniu tożsamości nauk o bezpieczeństwie. W: Metodologia ba-
dań bezpieczeństwa narodowego. T. III. Warszawa.
Zduniak, A., Kryłowicz, M. (2004). Edukacja dla bezpieczeństwa w rodzinie, szkole i pracy. War-
szawa–Poznań.
Zięba, R. (1997). Kategoria bezpieczeństwa w nauce o stosunkach międzynarodowych. W:
D. B. Bobrow, E. Haliżak, R. Zięba (red.). Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe
u schyłku XX w. Warszawa.
Zięba, R. (1999). „Instytucjonalizacja bezpieczeństwa europejskiego: koncepcje – struktury – funk-
cjonowanie”. Warszawa.
Żylińska, M. (2013). Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne. Toruń.
155
Archer, M. S. (2013). Człowieczeństwo: problem sprawstwa. Kraków.
Augustyniak, K., Piotrowski, A. (2011). Edukacja dla bezpieczeństwa. Cywilizacyjne problemy
bezpieczeństwa. Poznań.
Bauman, Z. (2000). Globalizacja. I co z tego dla ludzi wynika. Warszawa.
Bauman, Z. (2007). Płynne czasy. Życie w epoce niewinności. Warszawa.
Bauman, Z. (2000). Ponowoczesność jako źródło cierpień. Warszawa.
Bauman, Z. (2007). Społeczeństwo w stanie oblężenia. Warszawa 2007.
Baudrillard, J. (2006). Społeczeństwo konsumpcyjne, jego mity i struktury. Warszawa.
Brynson, S. (1996). Virtual Reality in Scientific Visualisation. Communications of the ACM,
t. 39, No. 5.
Burdea, C.G., Coiffet P. (2003). Virtual Reality Technology. Hoboken.
Bourdieau, P. (1990, 2006). Reprodukcja. Elementy teorii systemu nauczania, z J. C. Passero-
nem, Warszawa.
Chojnacki, W. (2014). Barwy i cienie w edukacji dla bezpieczeństwa. W: A. Skrabacz, L. Ko-
narski (red.). Edukacja dla bezpieczeństwa. Warszawa.
Chrobak, S. (2011). Edukacja – wiedza zdolna ukierunkować człowieka w świetle pierwszych
zasad i ostatecznych celów. Forum Pedagogiczne UKSW, 2.
Ciekanowski, Z. (2009). Działania asymetryczne jako źródło zagrożeń bezpieczeństwa. W: Bez-
pieczeństwo i Technika Przeciwpożarnicza / Safety& Fire Technique, 3.
Cieślarczyk, M. (1997) Psychospołeczne i organizacyjne elementy bezpieczeństwa i obronności,
Warszawa.
Cieślarczyk, M. (2000). Społeczeństwa i społeczności na przełomie wieków – od bezpieczeń-
stwa kultury do kultury bezpieczeństwa, referat na XI Ogólnopolski Zjazd Socjologicz-
ny, Rzeszów–Tyczyn.
Ciupiński, A. (2010). Doktrynalne i instytucjonalne przesłanki bezpieczeństwa kooperacyjnego. W:
T. Jemioła, K. Malak (red.). Bezpieczeństwo zewnętrzne Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa.
Czaja, J. (2003). Bezpieczeństwo kulturowe RP. Warszawa.
Czajkowska-Ziobrowska, D., Zduniak, A. (2007). Edukacja dla bezpieczeństwa. Bezpieczna szko-
ła bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych. Poznań.
Drabik, K. (2013). Bezpieczeństwo personalne i strukturalne. Warszawa.
Domański, H. (2009). Społeczeństwa europejskie stratyfikacja i systemy wartości. Warszawa.
Eriksen, T. H. (2003). Tyrania chwili. Szybko i wolno płynący czas w erze informacji. Warszawa.
Filipek, A., Gałek, B. (red.) (2014). Współczesne bezpieczeństwo i kultura bezpieczeństwa, Siedlce.
Fehler, W. (red.) (2002). Współczesne bezpieczeństwo. Toruń.
Gajda, J. (2000). Edukacja zorientowana na XXI wiek. Lublin.
Galar, R. (1997). Ćwierć wieku frustracji. Czy nadzieje na postęp zawodzą na ostatnich latach?
W: J. Reykowski, T. Bielecki (red.). Dylematy współczesnej cywilizacji a natura człowie-
ka, Poznań.
Giddens, A. (1984). The Constitution od Society: Outline of the Theory of Structuration. Berke-
ley–Los Angeles.
Giddens, A. (2012). Nowoczesność i tożsamość. Warszawa.
Goszczyńska, M. (1997). Człowiek wobec zagrożeń. Uwarunkowania oceny i akceptacji ryzyka.
Warszawa.
153
Barbara Wiśniewska-Paź
Górka, M. (2014). Cyberbezpieczeństwo jako podstawa bezpiecznego państwa i społeczeństwa
w XXI wieku. Warszawa.
Hejnicka-Bezwińska, T. (2000). O zmianach w edukacji: konteksty, zagrożenia i możliwości. Byd-
goszcz.
HSC (Komisja Zdrowie i Bezpieczeństwo. Trzeci raport: organizowanie dla bezpieczeństwa. Gru-
pa analityczna ACSNI on Human Factors. HMSO,( 1993) London.
Jankowski, D. (2007). Edukacja wobec zmiany. Toruń.
Karpińska, A. (2003). Edukacyjne problemy czasu globalizacji w dialogu i perspektywie. Białystok.
Korab, K. (red.). (2010). Wirtual. Czy nowy wspaniały świat? Warszawa.
Kozielecki, J. (1987). Koncepcja transgresyjna człowieka. Warszawa.
Kozielecki, J. (2001). Psychotransgresjonizm. Warszawa.
Krasnodębski, M. (2008). Człowiek i paideia. Realistyczne podstawy filozofii wychowania. War-
szawa.
Krąpiec, M. A. (1998). Dzieła: Ja – Człowiek, t. IX, Lublin.
Kuhn, T. S., (1985). Dwa bieguny. Tradycja i nowatorstwo w badaniach naukowych. Warszawa.
Kwieciński, Z. (1995). Socjopatologia edukacji. Olecko.
Kwieciński, Z. (1996). Edukacja wobec wyzwań demokracji. Wystąpienie na otwarcie
II Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego. W: H. Kwiatkowska, Z. Kwieciński (red.).
Demokracja a oświata, kształcenie i wychowanie. Materiały z II Ogólnopolskiego Zjazdu
Pedagogicznego. Toruń.
Kwieciński, Z., Witkowski, L. (red.) (1993). Spory o edukację. Warszawa.
Lee-Chai, A. Y., Bargh, J. A (red.) (2009). Władza. Pokusy i zagrożenia. Gdańsk.
Lombaerts, H. (2002). Edukacja z perspektywy europejskiej. Horyzonty Wychowania, 1(2).
Makselon, J. (red.) (2000). Człowiek przełomu tysiącleci. Kraków.
Malak, K. Typologia bezpieczeństwa. Nowe wyzwania. http://stosunki-miedzynarodowe.pl/
bezpieczenstwo/954-typologia-bezpieczenstwa-nowe-wyzwania.
Mazurkiewicz, G. (red.) (2012). Jakość edukacji. Różnorodne perspektywy. Kraków.
Mersarovic, M., Pestel, E. (1977). Ludzkość w punkcie zwrotnym. Warszawa.
Nauczanie i uczenie się. Na drodze do uczącego się społeczeństwa. (1997). Warszawa: wyd. Ko-
misja Europejska.
Michałowska, G. (1997). Bezpieczeństwo kulturowe w warunkach globalizacji procesów spo-
łecznych. W: D. B. Bobrow, E. Haliżak, R. Zięba (red.). Bezpieczeństwo narodowe i mię-
dzynarodowe u schyłki XX w. Warszawa.
Olechowski, J. (2010). Kultura i zjawiska dezintegracji i konfliktu. W: A. W. Ziętek (red.). Mię-
dzynarodowe stosunki kulturalne, Warszawa.
Pawłowski, J., Ciupiński, A. (red.) (2002). Umiędzynarodowiony konflikt wewnętrzny. Warszawa.
Pieczywok, A. (2012). Edukacja dla bezpieczeństwa wobec zagrożeń i wyzwań współczesności.
Warszawa.
Pieczywok, A. (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa i jej możliwości oddziaływana na różnych
poziomach rzeczywistości społecznej. W: A. Skrabacz, L. Konarski (red.). Edukacja dla
bezpieczeństwa. Warszawa.
Pieczywok, A. (2015). Refleksyjny wgląd w wybrane obszary edukacji dla bezpieczeństwa. W:
A. Pieczywok, K. Loranty (red.). Bezpieczeństwo jako problem edukacyjny. Wrocław.
Pieczywok, A., Loranty, K. (red.) (2015). Bezpieczeństwo jako problem edukacyjny. Wrocław.
Pitgeon, N. F. (1991). Safety Culture and Risik Menagement in Organizaions. Jurnal of Cross –
Curtural Psychology, 22, s. 129–140.
Piwowarski, J. (2015). Fenomen bezpieczeństwa. Kraków.
Plezia, M. (1958). Od Arystotelesa do „Złotej Legendy”. Warszawa.
154
Kultura bezpieczeństwa a edukacja – wzajemne konteksty, relacje i wyzwania
Reykowski, J., Bielecki, T. (red.). (1997). Dylematy współczesnej cywilizacji a natura człowie-
ka. Poznań.
Rumelt, R. P. (2017). Dobra strategia zła strategia. Czym się różnią i jakie to ma znaczenie.
Warszawa.
Rutkowski, C. (1995). Bezpieczeństwo i obronność: strategie – koncepcje – doktryny. Warszawa.
Sadłowska-Wrzesińska, J. (2014). Bezpieczeństwo behawioralne (BBS), społeczna odpowiedzial-
ność biznesu (CSR) i dialog społeczny – współczesne wyzwania bezpieczeństwa pra-
cy. W: R. Knosala (red.). Innowacje w zarządzaniu i inżynierii produkcji. T. II. Opole.
Skinner, B. (1978). Poza wolnością i godnością. Warszawa.
Skrabacz, A., Konarski, L. (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa. Warszawa.
Skrabacz, A., Loranty, K., Konarski, L. (red.). (2015). Edukacja dla bezpieczeństwa. O kształto-
waniu kultury bezpieczeństwa. Warszawa
Szewczyk, W. (2014). Transgresja – czy człowiek potrafi siebie przekraczać? Teologia i Moral-
ność, 2/16.
Sztompka, P. (2002). Socjologia. Analiza społeczeństwa. Kraków.
Sztompka, P. (2016). Kapitał społeczny. Teoria przestrzeni międzyludzkiej. Kraków.
Tinbergen, J., Dollzman, A. J., Ettinger, J. (1978). O nowy ład międzynarodowy. Warszawa.
Jaworska, T., Leppert, R. (red.). (1998). Wprowadzenie do pedagogiki. Wybór tekstów. Kraków.
Wiśniewska-Paź, B. (red.) (2014). Edukacja dla bezpieczeństwa wobec specyfiki szkolenia grup
dyspozycyjnych. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2015). Edukacja a bezpieczeństwo w różnych wymiarach i kon-
tekstach. Formacje militarne i paramilitarne wobec wyzwań edukacyjnych. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B., Liberacki, M. (red.). (2016). Społeczny i edukacyjny wymiar inicjatyw pro-
obronnych w Polsce – stan obecny i perspektywy. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2018a). Współczesne zagrożenia – bezpieczeństwo – edukacja. Czy-
li jak uczyć społeczeństwo zasad bezpieczeństwa. Wrocław.
Wiśniewska-Paź, B. (red.). (2018b). Instytucje edukacyjne – zagrożenia – bezpieczeństwo. Kon-
teksty prawne, społeczne, edukacyjne i zdrowotne. Toruń.
Wiśniewska-Paź B. (2019). Społeczne i edukacyjne konteksty bezpieczeństwa personalnego i struk-
turalnego. Wzajemne relacje, implikacje teoretyczne i wymiary praktyczne”.Toruń.
Wiśniewska-Paź B. (2020), Koncepcja podmiotu relacyjnego M. Archer wobec współczesnych
wyzwań kultury bezpieczeństwa. W: F. Bylok, M. Łapota, K. Rędziński (red.). Społeczeń-
stwo, kultura, wychowanie: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Januszowi Sztum-
skiemu z okazji 90-lecia urodzin. Częstochowa, s. 101–117.
Witkowski, L. (2000). Edukacja i humanistyka. Nowe konteksty humanistyczne dla nowoczesnych
nauczycieli. Warszawa.
Wojnar, I., Kubin J. (1996). Edukacja wobec wyzwań XXI wieku. Warszawa.
Zacher, W. (2003, 2007). Spór o globalizację. Esej o przyszłości świata. Warszawa.
Zalewski, S. (2012). W poszukiwaniu tożsamości nauk o bezpieczeństwie. W: Metodologia ba-
dań bezpieczeństwa narodowego. T. III. Warszawa.
Zduniak, A., Kryłowicz, M. (2004). Edukacja dla bezpieczeństwa w rodzinie, szkole i pracy. War-
szawa–Poznań.
Zięba, R. (1997). Kategoria bezpieczeństwa w nauce o stosunkach międzynarodowych. W:
D. B. Bobrow, E. Haliżak, R. Zięba (red.). Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe
u schyłku XX w. Warszawa.
Zięba, R. (1999). „Instytucjonalizacja bezpieczeństwa europejskiego: koncepcje – struktury – funk-
cjonowanie”. Warszawa.
Żylińska, M. (2013). Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne. Toruń.
155