Słowa kluczowe
czas, starość, dylematy, perspektywy
Pełny tekst jest dostępny w PDF.
Dla tego archiwalnego rekordu nie udało się odtworzyć zweryfikowanego streszczenia do warstwy HTML. Pełny tekst pozostaje dostępny w PDF.
Bańka A. (2010). Typy tożsamości wczesnej dorosłości z perspektywy orientacji czasowej pre-
ferowanych stylów życia. Czas w Życiu Człowieka, 1.
Biela A. (2017). Marzenia jako wyznacznik subiektywnego poczucia jakości życia osób starszych.
EXLIBRIS Biblioteka Gerontologii Społecznej. Polish Social Gerontology Journal, 1(14).
Biela A. (2025). Edukacyjne marzenia mężczyzn – słuchaczy uniwersytetu trzeciego wieku.
Rocznik Andragogiczny, 32.
Bieniok H. (2015). Zarządzanie biznesem i samym sobą pół żartem pół serio. Warszawa.
Bromley D.B. (1996). Psychologia starzenia się. Warszawa.
Buchholtz S., Gór M. (2023). Wielorakie konteksty starzenia w polityce publicznej. Studia
z Polityki Publicznej”, 10 (4).
Bugajska B., Timoszyk-Tomczak C. (2010). Przeszłość – teraźniejszość – przyszłość. Kształto-
wanie zrównoważonej perspektywy czasowej w starości. W: B. Balogová (red.), Elan vital
v priestore medzigeneračných vzťahoj. Zborník príspevkov z konferencie s medzinárodnou
účasťou. Prešov.
Czerniawska O. (2016). Pamięć serca. W: M. Halicka, J. Halicki, E. Kramkowska (red.), Starość.
Poznać, przeżyć, zrozumieć. Białystok.
Dubas E. (2014). Czas, biografia i badania biograficzne – różnorodność kontekstów w andra-
gogicznej perspektywie. Edukacja Dorosłych, 2(71).
Garncarek E. (2005). Filmowy portret starszej kobiety. W: E. Zierkiewicz, A. Łysak (red.), Star-
sze kobiety w kulturze i społeczeństwie. Wrocław.
Gołosz J. (2012). Na czym polega upływ czasu? Diametros, 34.
Hall E.T. (1999). Taniec życia. Warszawa.
Hill R.D. (2010). Pozytywne starzenie się. Młodzi duchem w jesieni życia. Warszawa: MT Biznes Ltd.
Jundziłł E., Pawłowska R. (2010). Pedagog wobec osoby chorego. Gdańsk.
Klonowicz S. (1979). Oblicza starości. Warszawa.
Kocemba J. (2000). Biologiczne wyznaczniki starości. W: A. Panek, Z. Szarota (red.), Zrozumieć
starość. Kraków.
Konieczna-Woźniak K. (2011). Znaki czasu starości. W: A. Fabiś, M. Muszyński (red.), Społecz-
ne wymiary starzenia się. Bielsko-Biała.
Kowalewski T. (2015). Warunki organizacji czasu w edukacji dorosłych. Edukacja Dorosłych, 1(72).
Krzyżowski J. (2004). Psychogeriatria. Warszawa.
Kwiatkowska A., Sztuka J. (2010). Czas z perspektywy kulturowej: nie zawsze punktualność jest
cnotą króla. W: G. Sędek, S. Bedyńska (red.), Życie na czas. Perspektywy badawcze po-
strzegania czasu. Warszawa.
Leszczyńska-Rejchert A. (2010). Człowiek starszy i jego wspomaganie – w stronę pedagogiki sta-
rości. Olsztyn.
Markowska M. (2014). Czas jako (nie) wartość w biografii człowieka starszego. Edukacja Do-
rosłych, nr 2(71).
36
Perspektywy i dylematy czasu starości – wybrane konstatacje
Słowińska S. (2014). Znaczenie przeszłości i sposoby jej przywoływania w oddolnych inicjaty-
wach społeczno-kulturalnych. Edukacja Dorosłych, nr 2(71).
Szarota Z. (2010). Starzenie się i starość w wymiarze instytucjonalnego wsparcia. Kraków.
Szarota Z. (2015). Uczenie się starości. Edukacja Dorosłych, 1.
Szatur-Jaworska B. (2000). Ludzie starzy i starość w polityce społecznej. Warszawa
Tarkowska T. (1992). CZAS w życiu Polaków. Wyniki badań, hipotezy, impresje. Warszawa.
Timoszyk-Tomczak C., Bugajska B. (2012). Przyszłościowa perspektywa czasowa starości. Szczecin.
Winnicka B. (2016). Szacowanie czasu przez osoby w wieku senioralnym. W: M. Kielar-Turska
(red.), Starość. Jak ją widzi psychologia. Kraków.
Włodarczyk E. (2014). Czas jako wymiar i obszar ludzkich działań (perspektywa pedagogicz-
na). W: W. Danilewicz, W. Theiss (red.), Pedagogika społeczna wobec zagrożeń człowieka
i idei sprawiedliwości Społecznej. Warszawa.
Zaleski Z. (1988). Transtemporalne „ja”: osobowość w trzech wymiarac h czasowych. Przegląd
Psychologiczny, 31(4).
Zimbardo P. (2009). Wieczna chwila i inne czasy. Charaktery, 5.
Znajmiecka-Sikora M., Wiktoriwicz J., Sałagacka M., Łysio A. (2019). Analiza związku między
perspektywą postrzegania czasu a prokrastynacją akademicką. E-mentor, 2(79).
Zych A.A. (1995). Człowiek wobec starości. Warszawa.
Zych A.A. (2001). Słownik gerontologii społecznej. Warszawa.
Źródła internetowe
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Chrzanowie, Kronika, https://utw.chrzanow.pl/kronika/.
37
ferowanych stylów życia. Czas w Życiu Człowieka, 1.
Biela A. (2017). Marzenia jako wyznacznik subiektywnego poczucia jakości życia osób starszych.
EXLIBRIS Biblioteka Gerontologii Społecznej. Polish Social Gerontology Journal, 1(14).
Biela A. (2025). Edukacyjne marzenia mężczyzn – słuchaczy uniwersytetu trzeciego wieku.
Rocznik Andragogiczny, 32.
Bieniok H. (2015). Zarządzanie biznesem i samym sobą pół żartem pół serio. Warszawa.
Bromley D.B. (1996). Psychologia starzenia się. Warszawa.
Buchholtz S., Gór M. (2023). Wielorakie konteksty starzenia w polityce publicznej. Studia
z Polityki Publicznej”, 10 (4).
Bugajska B., Timoszyk-Tomczak C. (2010). Przeszłość – teraźniejszość – przyszłość. Kształto-
wanie zrównoważonej perspektywy czasowej w starości. W: B. Balogová (red.), Elan vital
v priestore medzigeneračných vzťahoj. Zborník príspevkov z konferencie s medzinárodnou
účasťou. Prešov.
Czerniawska O. (2016). Pamięć serca. W: M. Halicka, J. Halicki, E. Kramkowska (red.), Starość.
Poznać, przeżyć, zrozumieć. Białystok.
Dubas E. (2014). Czas, biografia i badania biograficzne – różnorodność kontekstów w andra-
gogicznej perspektywie. Edukacja Dorosłych, 2(71).
Garncarek E. (2005). Filmowy portret starszej kobiety. W: E. Zierkiewicz, A. Łysak (red.), Star-
sze kobiety w kulturze i społeczeństwie. Wrocław.
Gołosz J. (2012). Na czym polega upływ czasu? Diametros, 34.
Hall E.T. (1999). Taniec życia. Warszawa.
Hill R.D. (2010). Pozytywne starzenie się. Młodzi duchem w jesieni życia. Warszawa: MT Biznes Ltd.
Jundziłł E., Pawłowska R. (2010). Pedagog wobec osoby chorego. Gdańsk.
Klonowicz S. (1979). Oblicza starości. Warszawa.
Kocemba J. (2000). Biologiczne wyznaczniki starości. W: A. Panek, Z. Szarota (red.), Zrozumieć
starość. Kraków.
Konieczna-Woźniak K. (2011). Znaki czasu starości. W: A. Fabiś, M. Muszyński (red.), Społecz-
ne wymiary starzenia się. Bielsko-Biała.
Kowalewski T. (2015). Warunki organizacji czasu w edukacji dorosłych. Edukacja Dorosłych, 1(72).
Krzyżowski J. (2004). Psychogeriatria. Warszawa.
Kwiatkowska A., Sztuka J. (2010). Czas z perspektywy kulturowej: nie zawsze punktualność jest
cnotą króla. W: G. Sędek, S. Bedyńska (red.), Życie na czas. Perspektywy badawcze po-
strzegania czasu. Warszawa.
Leszczyńska-Rejchert A. (2010). Człowiek starszy i jego wspomaganie – w stronę pedagogiki sta-
rości. Olsztyn.
Markowska M. (2014). Czas jako (nie) wartość w biografii człowieka starszego. Edukacja Do-
rosłych, nr 2(71).
36
Perspektywy i dylematy czasu starości – wybrane konstatacje
Słowińska S. (2014). Znaczenie przeszłości i sposoby jej przywoływania w oddolnych inicjaty-
wach społeczno-kulturalnych. Edukacja Dorosłych, nr 2(71).
Szarota Z. (2010). Starzenie się i starość w wymiarze instytucjonalnego wsparcia. Kraków.
Szarota Z. (2015). Uczenie się starości. Edukacja Dorosłych, 1.
Szatur-Jaworska B. (2000). Ludzie starzy i starość w polityce społecznej. Warszawa
Tarkowska T. (1992). CZAS w życiu Polaków. Wyniki badań, hipotezy, impresje. Warszawa.
Timoszyk-Tomczak C., Bugajska B. (2012). Przyszłościowa perspektywa czasowa starości. Szczecin.
Winnicka B. (2016). Szacowanie czasu przez osoby w wieku senioralnym. W: M. Kielar-Turska
(red.), Starość. Jak ją widzi psychologia. Kraków.
Włodarczyk E. (2014). Czas jako wymiar i obszar ludzkich działań (perspektywa pedagogicz-
na). W: W. Danilewicz, W. Theiss (red.), Pedagogika społeczna wobec zagrożeń człowieka
i idei sprawiedliwości Społecznej. Warszawa.
Zaleski Z. (1988). Transtemporalne „ja”: osobowość w trzech wymiarac h czasowych. Przegląd
Psychologiczny, 31(4).
Zimbardo P. (2009). Wieczna chwila i inne czasy. Charaktery, 5.
Znajmiecka-Sikora M., Wiktoriwicz J., Sałagacka M., Łysio A. (2019). Analiza związku między
perspektywą postrzegania czasu a prokrastynacją akademicką. E-mentor, 2(79).
Zych A.A. (1995). Człowiek wobec starości. Warszawa.
Zych A.A. (2001). Słownik gerontologii społecznej. Warszawa.
Źródła internetowe
Uniwersytet Trzeciego Wieku w Chrzanowie, Kronika, https://utw.chrzanow.pl/kronika/.
37